Φαντάσου ένα ψηλό βουνό. Από την κορυφή του αναβλύζει νερό, το οποίο σιγά σιγά κατεβαίνει και καταλήγει στους πρόποδες σχηματίζοντας μία μικρή λιμνούλα. Κάνει πολύ ζέστη και εσύ βρίσκεσαι στους πρόποδες. Βλέπεις τη λιμνούλα και πας να δροσιστείς. Η λιμνούλα σιγά σιγά γεμίζει και εσύ απολαμβάνεις το νερό όλο και πιο πολύ. Όσο περνάει η ώρα όμως, η λιμνούλα μετατρέπεται, σε μία λίμνη βαθιά, πολύ βαθιά. Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι στο κέντρο της λίμνης και όπου και να κοιτάξεις βλέπεις νερό. Στεριά πουθενά. Εμφανίζεται μπροστά σου ένα ταχύπλοο και οδηγός του ένας γοητευτικός και ευγενικός νέος. Σου προτείνει να σε βοηθήσει. Δέχεσαι και κάποια στιγμή φτάνεται στη στεριά. Του είσαι υπόχρεη που σου έχει σώσει τη ζωή. Τον ερωτεύεσαι και δεν υπάρχει τίποτα και κανένας άλλος για σένα εκτός από αυτόν. Δεν έχεις μάτια για κανένα και τίποτε άλλο. Υποτάσσεσαι απόλυτα. Όσο και να προσπαθούν οι δικοί σου να σου ανοίξουν τα μάτια, οι προσπάθειές τους πέφτουν στο κενό. Μάταια σου φωνάζουν ότι θα καταστρέψεις τη ζωή σου με «αυτόν» που έμπλεξες. Και όσο σου λένε τέτοια τόσο λιγότερα θες να έχεις μαζί τους. Ο λόγος του καινούργιου σου έρωτα είναι νόμος και η επιθυμία του διαταγή. Όσο περνά ο καιρός ο γοητευτικός αυτός νέος, αρχίζει να σου φέρεται άσχημα, να σε ταπεινώνει, να σε υποβιβάζει, να σου μιλάει άσχημα. Χαίρεται να σε βλέπει να υποφέρεις. Τελικός του σκοπός είναι να σε εξοντώσει. Μόνο έτσι θα νιώσει ότι αυτός είναι ο πιο ισχυρός. Ο νέος αυτός τελικά αποδεικνύεται ότι μισεί όλες τις γυναίκες. Σκοπός της ζωής του είναι να εκμεταλλεύεται την αδύναμη θέση νέων κοριτσιών ή γυναικών. Ποντάρει σε αυτή και με ύπουλο τρόπο δημιουργεί μία σχέση εξάρτησης και υποταγής. Τελικός του σκοπός είναι ο θάνατός τους.

                             
Δύο άντρες πολύ σοβαρά άρρωστοι, μοιράζονταν το ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου.
 Στον έναν επιτρέπονταν να μένει καθιστός μία ώρα το απόγευμα γιατί τον βοηθούσε να φύγουν τα υγρά από τους πνεύμονες. Το κρεβάτι που βρισκότανε ακριβώς δίπλα στο παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άντρας έπρεπε να βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος σε ακινησία και ένας μεσότοιχος που βρισκόταν μεταξύ των κρεβατιών δεν του επέτρεπε να κοιτάει έξω από το παράθυρο. Οι άντρες κατέληξαν να μιλάνε ατελείωτα. Μιλούσαν για τις συζύγους τους, τις οικογένειες τους, τα σπίτια τους ,τις δουλειές τους, την θητεία τους στον στρατό, ακόμα και για το που είχαν πάει διακοπές. 

Υπάρχουν ορισμένες τροφές που τις φοβόμαστε. Νιώθουμε να απειλούμαστε από αυτές.

Ο καθένας μας έχει κάποια αδυναμία σε κάποια τροφή. Έτσι κάποιος μπορεί να δηλώσει φανατικός οπαδός της σοκολάτας. Η σοκολάτα από μόνη της δεν έχει τίποτα κακό. Η σχέση που έχει κάποιος με αυτή μπορεί όμως να είναι παθολογική.

 Όταν τρώω κάτι, το μετανιώνω και μετά επαναλαμβάνω αυτή μου τη συμπεριφορά (τρώω δηλαδή πάλι αυτό για το οποίο μετάνιωσα) είναι σαν να οδηγούμαι σε μία σχέση φόβου με αυτή την τροφή. Βλέπω ότι δεν μπορώ να σταματήσω, ότι δεν έχω τον έλεγχο.

Ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά ………

 Όταν σκέφτεσαι και πιστεύεις ότι θα νιώσεις ένα Χ συναίσθημα, λειτουργείς και με έναν Χ τρόπο, που θα οδηγήσεις σε ένα Χ αποτέλεσμα.

 Σκέψη -> Συναίσθημα -> Συμπεριφορά -> Αποτέλεσμα Συμπεριφοράς

Ας πάρουμε ένα παράδειγμα για να το καταλάβουμε καλύτερα:

Σκέφτομαι ότι η σοκολάτα παχαίνει και ότι μου κάνει κακό. (Σκέψη)

 Νιώθω ότι απειλούμαι από τη σοκολάτα, νιώθω ότι θα παχύνω αν τη φάω, νιώθω ότι θα χάσω τον έλεγχο. Νιώθω άσχημα αν φάω σοκολάτα και αγχώνομαι (Συναίσθημα).

Εμείς που αγαπάμε πολύ το φαγητό πρέπει να μάθουμε να συγκεντρωνόμαστε με όλες μας τις αισθήσεις προτού αρχίσουμε να τρώμε.

Πόσες φορές πριν καν αρχίσουμε να τρώμε έχουμε κατακλυσθεί από τύψεις και ενοχές? Δεν αφήνουμε κανένα περιθώριο στον εαυτό μας να είναι παρών στη διαδικασία του φαγητού, να νιώσει τις γεύσεις να χαρεί την κάθε μπουκιά που βάζουμε στο στόμα μας.

Υπάρχουν τρεις πολύ σοβαροί λόγοι που επιβάλλεται να το κάνουμε αυτό.

Ο πρώτος λόγος έχει να κάνει με αυτό που αποκαλούμε «Η αναισθησία της γεύσης».  Έρευνες έχουν δείξει ότι το κέντρο του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη γεύση είναι φτιαγμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να απευαισθητοποιείται σταδιακά από τις νόστιμες γεύσεις με την επαναλαμβανόμενη έκθεση σε αυτές. Με πιο απλά λόγια, η πρώτη μπουκιά είναι πάντα και η πιο νόστιμη. Η κάθε επόμενη μπουκιά είναι και «λιγότερο νόστιμη».  Αν, λοιπόν, είμαστε παρόντες την ώρα που τρώμε και έχουμε εστιασμένη την προσοχή μας στο φαγητό μας, θα μπορέσουμε να νιώσουμε τη σταδιακή μείωση της απόλαυση της γεύσης και θα μπορέσουμε να σταματήσουμε να τρώμε όταν είναι η κατάλληλη στιγμή. Αν, όμως, την ώρα που τρώμε η προσοχή μας αποσπάται πχ. από την τηλεόραση, ή τον υπολογιστή, ή σκεφτόμαστε ότι δεν πρέπει να φάμε ή ότι θα παχύνουμε αν φάμε είναι λογικό να έχουμε τα αντίθετα αποτελέσματα.