Εμείς που αγαπάμε πολύ το φαγητό πρέπει να μάθουμε να συγκεντρωνόμαστε με όλες μας τις αισθήσεις προτού αρχίσουμε να τρώμε.

Πόσες φορές πριν καν αρχίσουμε να τρώμε έχουμε κατακλυσθεί από τύψεις και ενοχές? Δεν αφήνουμε κανένα περιθώριο στον εαυτό μας να είναι παρών στη διαδικασία του φαγητού, να νιώσει τις γεύσεις να χαρεί την κάθε μπουκιά που βάζουμε στο στόμα μας.

Υπάρχουν τρεις πολύ σοβαροί λόγοι που επιβάλλεται να το κάνουμε αυτό.

Ο πρώτος λόγος έχει να κάνει με αυτό που αποκαλούμε «Η αναισθησία της γεύσης».  Έρευνες έχουν δείξει ότι το κέντρο του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη γεύση είναι φτιαγμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να απευαισθητοποιείται σταδιακά από τις νόστιμες γεύσεις με την επαναλαμβανόμενη έκθεση σε αυτές. Με πιο απλά λόγια, η πρώτη μπουκιά είναι πάντα και η πιο νόστιμη. Η κάθε επόμενη μπουκιά είναι και «λιγότερο νόστιμη».  Αν, λοιπόν, είμαστε παρόντες την ώρα που τρώμε και έχουμε εστιασμένη την προσοχή μας στο φαγητό μας, θα μπορέσουμε να νιώσουμε τη σταδιακή μείωση της απόλαυση της γεύσης και θα μπορέσουμε να σταματήσουμε να τρώμε όταν είναι η κατάλληλη στιγμή. Αν, όμως, την ώρα που τρώμε η προσοχή μας αποσπάται πχ. από την τηλεόραση, ή τον υπολογιστή, ή σκεφτόμαστε ότι δεν πρέπει να φάμε ή ότι θα παχύνουμε αν φάμε είναι λογικό να έχουμε τα αντίθετα αποτελέσματα.

Ο επόμενος λόγος για τον οποίο πρέπει να τρώμε συνειδητά έχει να κάνει με το γεγονός ότι όσο πιο συγκεντρωμένοι και χαλαρωμένοι είμαστε την ώρα που τρώμε τόσο μεγαλύτερες ποσότητες θρεπτικών συστατικών καταναλώνουμε. Έρευνες έχουν δείξει ότι άτομα που τρώνε ενώ είναι στρεσαρισμένα, αφηρημένα ή για κάποιο λόγο πολύ στεναχωρημένα έχουν μικρότερες επίπεδα βιταμινών και άλλων ουσιών στον οργανισμό τους μετά από ένα γεύμα σε σύγκριση με άλλα άτομα που τρώνε ενώ είναι ήρεμα και χαλαρωμένα. Και αν δεν πάρουμε τις θρεπτικές ουσίες από την τροφή που τρώμε, είναι λογικό ο οργανισμός μας να ζητάει κι άλλο.

Ο τελευταίος λόγος για τον οποίο πρέπει να τρώμε συνειδητά και χωρίς τύψεις σχετίζεται με την πνευματική και ψυχική μας υγεία. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το φαγητό είναι υγεία, είναι αγάπη. Το φαγητό μας συντηρεί και μας θρέφει. Όταν απολαμβάνουμε το φαγητό, λέμε στον εαυτό μας ότι έχουμε δικαίωμα στη ζωή.

Όταν νιώθουμε τύψεις και ενοχές  και δεν τρώμε συνειδητά το μόνο που καταφέρνουμε είναι να προσθέτουμε και άλλο άγχος στη ζωή μας.